โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีฝิ่นไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 17, 69, 102, 103 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33 และริบของกลาง

จำเลย ให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 17 วรรคแรก,69 วรรคแรก จำคุก 6 เดือน ปรับ 3,600 บาท จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 จำคุก 3 เดือนปรับ 1,800 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปีไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30ให้ริบฝิ่นและรถจักรยานยนต์ของกลาง

จำเลย อุทธรณ์ ขอให้ คืน รถจักรยานยนต์ ของกลาง

ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษายืน

จำเลย ฎีกา ขอให้ คืน รถจักรยานยนต์ ของกลาง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยซุกซ่อนฝิ่นที่จำเลยมีไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตไว้ในยางครอบเบรกของรถจักรยานยนต์ของกลาง จึงถือได้ว่ารถจักรยานยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะที่จำเลยได้ใช้ในการกระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดให้โทษ ซึ่งต้องริบตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 102

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา