โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้กระทำผิด ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และคืนเงินประกัน

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์ โจทก์ละทิ้งงานไปเองจำเลยไม่ต้องจ่ายเงินตามฟ้องให้โจทก์

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯข้อ 47 พิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าค่าชดเชย และเงินประกันให้แก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่จำเลยสั่งให้โจทก์ทำความสะอาดทางระบายน้ำเสีย แต่โจทก์ไม่ทำ อ้างว่าสกปรกเกินไป นางปัทมาจึงบอกกับโจทก์ว่า 'ถ้าทำไม่ได้ก็ต้องออกจากงาน' นั้นมิได้กล่าวให้เป็นกิจจะลักษณะว่าจำเลยจะเลิกจ้างโจทก์ อาจเป็นเพียงคำขู่ให้โจทก์ทำงานตามที่จำเลยสั่งก็ได้นอกจากนี้จำเลยเป็นห้างหุ้นส่วนจำกัดมีฐานะเป็นนิติบุคคล การเลิกจ้างลูกจ้างเป็นอำนาจของผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคลหรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากผู้มีอำนาจกระทำการแทนนิติบุคคลนั้น เมื่อไม่ปรากฏว่านางปัทมาเป็นผู้รับมอบหมายจากนายไพบูลย์ผู้มีอำนาจกระทำการแทนห้างหุ้นส่วนจำกัด พี.พี.เท็กซ์ไทล์ จำเลยแม้นางปัทมาจะเป็นภรรยาของนายไพบูลย์ผู้มีอำนาจกระทำการแทนจำเลยผู้เป็นนายจ้างของโจทก์ก็ตาม นางปัทมาก็ไม่อยู่ในฐานะนายจ้างของโจทก์ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน จึงไม่มีอำนาจเลิกจ้างโจทก์ได้ พฤติการณ์ดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยเรียกค่าชดเชยตามข้อ 46 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรา 582 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์แต่อย่างใด

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าชดเชยให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา