โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้สมคบกันตัดฟันต้นไม้กีดกั้นทางหลวงซึ่งเป็นทางสาธารณชนใช้ร่วมกัน ทำให้ขัดข้องแก่ความสะดวกในการไปมาของสาธารณชน ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 336 ข้อ 1 จำเลยให้การว่า มิได้ทำผิดดังฟ้อง ต่อสู้ว่าจำเลยได้ตัดฟันไม่ทับทางจริง โดยได้รับอนุญาตให้จับจองที่ดินตรงทางสายนี้และได้รับใบเหยียบย่ำแล้ว เจ้าพนักงานอนุญาตให้จำเลยทำทางใหม่ขนานกับทางเก่า คนสัญจรไปมาได้สะดวกดี และจำเลยแถลงว่าทางที่โจทก์ฟ้องเป็นทางคนและทางเกวียนเดินซึ่งใช้กันมานานแล้ว จำเลยจะขอสืบพยานว่าทางรายนี้ไม่ใช่ทางประจำ แต่ศาลชั้นต้นเห็นไม่จำเป็นให้งดเสีย โจทก์ไม่สืบพยาน

ศาลชั้นต้นเห็นว่า ทางที่โจทก์ฟ้องเป็นทางคนเดินและเกวียนเดินมานานจึงเป็นทางหลวง จำเลยไม่มีอำนาจจับจองทับทางหลวง ให้ปรับจำเลย 8 บาท ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 336(1)

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยให้การว่ามิได้ทำผิดดังฟ้องและมีข้อต่อสู้อยู่รับไม่เต็มฟ้อง เมื่อโจทก์ไม่สืบพยานก็ยังฟังลงโทษไม่ได้ ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยให้การปฏิเสธ ที่ตัดฟันไม้จำเลยก็ไม่ได้กล่าวว่าเป็นการขัดขวางทางสัญจร หรือทางนั้นเป็นทางสาธารณะ ทั้งยังแถลงว่าไม่ใช่ทางประจำ บางปีราษฎรใช้เดินทางอื่น เมื่อจำเลยให้การปฏิเสธและโจทก์ไม่สืบพยาน ก็ยังลงโทษจำเลยไม่ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา