โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2511 จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์เป็นจำนวนเงิน 50,000 บาท มีกำหนดระยะเวลา 6 เดือน ให้ดอกเบี้ยร้อยละ 12 ต่อปี ชำระเป็นรายเดือนเดือนใดไม่ชำระยอมให้นำดอกเบี้ยที่ค้างชำระทบเข้าเป็นต้นเงินที่จะต้องเสียดอกเบี้ยต่อไปอันเป็นประเพณีของธนาคาร จำเลยได้เบิกเงินจากโจทก์ไปหลายครั้ง เมื่อครบกำหนดสัญญาจำเลยเพิกเฉยไม่ชำระยอดเงินที่จำเลยเบิกเกินบัญชีรวมทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยเป็นเงิน120,850 บาท 84 สตางค์ โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินพร้อมด้วยดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์จำเลยไม่เคยเป็นหนี้โจทก์ตามฟ้อง เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้องถ้าจำเลยต้องรับผิดก็ไม่เกิน 50,000 บาท โจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้น จำเลยไม่เคยได้รับการทวงถามจากโจทก์

ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ทำสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์ และได้เบิกเงินไปจากโจทก์ตามฟ้องจริง จำเลยได้รับหนังสือทวงถามให้ชำระหนี้แล้ว ส่วนการคิดดอกเบี้ยทบต้นเป็นยอดเบิกเงินเกินบัญชี ให้คิดได้ถึงวันที่โจทก์งบบัญชีแล้วทวงถามจำเลย พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 120,850.84 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีไว้กับโจทก์ ที่จำเลยฎีกาว่า สัญญาเบิกเงินเกินบัญชีมีกำหนดระยะเวลาเมื่อสิ้นระยะเวลา สัญญาต้องระงับ โจทก์จะเรียกดอกเบี้ยทบต้นอีกไม่ได้ นั้น เห็นว่า ตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีดังกล่าว มิได้มีข้อใดในสัญญาระบุว่าเมื่อสิ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว สัญญาเป็นอันเลิกกันทันที การที่จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับธนาคารโจทก์มีการนำเงินเข้าฝากในบัญชี และเบิกเงินเกินบัญชีโดยใช้เช็คสั่งจ่ายหลายครั้งเข้าลักษณะสัญญาบัญชีเดินสะพัด เมื่อมิได้มีฝ่ายใดบอกเลิกสัญญา โจทก์ย่อมมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้ตามสัญญาตลอดมาจนกว่าจะมีการเลิกสัญญาและหักทอนบัญชีกันแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม นั้น จำเลยมิได้ยกเรื่องฟ้องเคลือบคลุมเป็นประเด็นต่อสู้มาตั้งแต่ศาลชั้นต้น จะยกขึ้นมาในชั้นฎีกาไม่ได้ ไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา