คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2508 จำเลยได้ใช้มีดพร้างอเป็นอาวุธฟันทำร้ายร่างกายนายบุญถึง สาทะกิจ หลายแผลโดยเจตนาฆ่านายบุญถึงได้ถึงแก่ความตายในทันใดนั้น ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 และสั่งริบของกลาง

จำเลยให้การว่า จำเลยฟันผู้ตายโดยเจตนาฆ่า เพื่อป้องกันตนเองและภริยาจำเลยให้พ้นอันตราย ทั้งบันดาลโทสะ โดยผู้ตายเข้าไปปลุกปล้ำข่มขืนภริยาจำเลยแล้วจะแทงทำร้ายจำเลย

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยกระทำเพื่อป้องกันเกียรติยศชื่อเสียงหรือสิทธิของจำเลย ซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย แต่จำเลยกระทำการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 69 จำคุกจำเลย2 ปี ริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยกระทำการป้องกันสิทธิของจำเลยพอสมควรแก่เหตุ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 68 พิพากษากลับศาลชั้นต้น เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ มีดของกลางคืนเจ้าของ

โจทก์ฎีกาว่า จำเลยฆ่าผู้ตายโดยบันดาลโทสะหรือมิฉะนั้นเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ จำเลยไล่ฟันผู้ตายข้างเดียว จำเลยย่อมมีความผิด

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ก่อนเกิดเหตุเรื่องนี้ ผู้ตตายเคยไปกอดปล้ำภริยานายเพ็ชร์น้าชายนางทรัพย์ จนนายเพ็ชร์และภริยาต้องอพยพจากที่อยู่ไปทางพิจารณาได้ความจากร้อยตำรวจเอกดำรงพนักงานสอบสวนคดีนี้ว่าเมื่อประมาณ 3-4 เดือน ก่อนเกิดเหตุ ผู้ตายเคยข่มขืนกระทำชำเรานางมุ่ยระหว่างจำเลยไม่อยู่ครั้งหนึ่ง แต่นางมุ่ยไม่กล้าบอกจำเลยกลัวจะมีเรื่องกันหลังจากนั้นผู้ตายไปขืนใจบ่อย ๆ ซึ่งนางมุ่ยจำยอมตลอดมา นางมุ่ยกลุ้มใจจนกระทั่งกินยาตาย แต่สามีช่วยไว้ได้ ในวันเกิดเหตุจำเลยกลับบ้านเห็นผู้ตายกำลังกอดปล้ำข่มขืนเพื่อชำเรานางมุ่ยภริยาจำเลย จำเลยจึงเปิดประตูเข้าไปฟันผู้ตาย 2 ที แล้วจำเลยวิ่งหนีไปทางหลังบ้านเพราะกลัวผู้ตายซึ่งคว้ามีดจะทำร้ายจำเลย ผู้ตายยังไล่ตามจำเลยไปอีกติด ๆ กัน จำเลยหนีไปพ้น จึงหันหน้ามาฟันผู้ตายอีก 2-3 ที ผู้ตายผละหนีไปทางหน้าบ้านแล้วไปนอนตายในลำห้วยในคืนนั้น ดังนี้ เป็นการจำต้องกระทำเพื่อป้องกันสิทธิของจำเลยให้พ้นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย ภยันตรายนั้นใกล้จะถึง และจำเลยได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา