โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ทำสัญญาซื้อไม้จากจำเลย 6,000 ลูกบาศก์ฟุตกำหนดส่งมอบเป็น 2 งวด งวดละ 3,000 ลูกบาศก์ฟุต จำเลยได้ส่งมอบไม้ให้โจทก์เพียง 3,300 ลูกบาศก์ฟุตแล้วไม่ส่งให้อีก จึงขอให้บังคับจำเลยส่งมอบไม้ที่เหลือหรือใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า จำเลยได้ขอส่งมอบไม้ที่เหลือให้โจทก์แล้ว แต่โจทก์ไม่ยอมรับเพราะขณะนั้นราคาไม้ตก โจทก์ขอให้จำเลยลดราคาให้ จำเลยไม่ตกลงจึงมิได้มีการส่งมอบ และได้เลิกสัญญาซื้อขายกันแล้ว ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์ 8,010 บาท พร้อมดอกเบี้ย

โจทก์และจำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยส่งไม้ที่ยังขาดอยู่ให้โจทก์จนครบตามสัญญา มิใช่เป็นการฟ้องให้รับผิดเพื่อการที่ทรัพย์ขาดตกบกพร่องหรือล้ำจำนวน จะนำบทบัญญัติมาตรา 467 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาใช้บังคับแก่กรณีเรื่องนี้ไม่ได้

ส่วนปัญหาที่ว่าได้มีการเลิกสัญญาซื้อขายกันแล้วหรือไม่นั้น ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยพร้อมที่จะส่งมอบไม้ที่เหลือแก่โจทก์ขอให้จำเลยลดราคาให้จำเลยไม่ยอม โจทก์จึงไม่รับมอบไม้ แล้วจากนั้นอีกเกือบ 7 เดือน โจทก์จึงกลับมาทวงถามให้จำเลยส่งไม้ ถือได้ว่าการซื้อขายเป็นอันเลิกกันโดยปริยายแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหาย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา