บ.ลอบจุดกองฟางของญาติ ก. ก. แล น. เห็นก็พากันไล่ บ. ฟัน น. ก. น. ก. หลบทันจึงฟัน บ. ล้มลง แล้วช่วยกันฟัน บ. จนตาย จำเลยรับสารภาพ

ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษตัดสินว่า การที่จำเลยกระทำไปนั้นพอสมควรแก่เหตุต้องด้วยความยกเว้นตามมาตรา ๕๐

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ชั้นต้นจำเลยได้กระทำโดยป้องกันตัวแลทรัพย์สมบัติจริง แต่เมื่อ บ. ถูกฟันล้มลง จนไม่สามารถต่อสู้ได้แล้ว จำเลยกลับฟันซ้ำโดยตั้งใจให้ บ. ตายดังนี้ ไม่เปนการป้องกันเลย แลจะว่ากระทำเพื่อการจับกุมก็เปนการไม่ละม่อมอีก ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙ แต่ให้ลดโทษตามมาตรา ๕๕ แล ๕๙

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา