โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ใช้ทางเดินในที่ของจำเลยมากว่า 30 ปี แล้วจำเลยได้ขุดดินในทางพิพาททำเป็นสวนเสีย เป็นเหตุให้โจทก์ใช้ทางดังกล่าวไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอมและให้จำเลยทำทางดังกล่าวให้โจทก์เดินได้สะดวกหรือให้จำเลยขุดดินทำทางใหม่ให้โจทก์เดิน

จำเลยต่อสู้ว่า ไม่มีทางภารจำยอมผ่านที่ดินจำเลย โจทก์กับพวกเพิ่งถือวิสาสะเข้าเดินผ่านที่ดินของจำเลยเมื่อ 10 ปีเศษมานี้และเดินเฉพาะหน้าแล้งราว 4 เดือนเท่านั้นและเดินไม่ซ้ำทางกันทางผ่านที่ดินจึงไม่ใช่ทางภารจำยอม และตัดฟ้องว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมและฟังว่ามีทางภารจำยอม พิพากษาให้จำเลยเปิดทาง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์มีความแจ้งชัดว่าเป็นเรื่องโจทก์ฟ้องขอให้เปิดทางภารจำยอม ถึงแม้จะมีความกล่าวว่าเป็นทางจำเป็นด้วย ก็เป็นเพียงข้ออ้างของโจทก์ว่า นอกจากเป็นทางภารจำยอมแล้วก็ยังเป็นทางจำเป็นอีกด้วยเท่านั้น ฟ้องโจทก์จึงไม่เคลือบคลุม

ตามที่จำเลยว่าโจทก์ไม่ได้ใช้ทางพิพาทเป็นทางเดินผ่านตลอดปีแม้โจทก์จะใช้ทางพิพาทมากว่าสิบปีก็ยังไม่เกิดภารจำยอม เห็นว่าโจทก์กับพวกได้ใช้ทางพิพาทเป็นประจำมาเกินกว่าสิบปี ภารจำยอมย่อมเกิดขึ้นเป็นคุณแก่ที่ดินของโจทก์แล้ว การที่โจทก์กับพวกไม่ได้ใช้เดินเฉพาะฤดูที่จำเลยทำนานั้น หาทำให้การใช้ทางเดินนั้นขาดตอนไม่ติดต่อกันได้ไม่ (อ้างฎีกาที่ 1318/2501)

ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์เดินในทางพิพาทโดยถือวิสาสะ จำเลยมิได้นำสืบถึงความข้อนี้ จึงฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา