ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๓ ฉุดคร่านางสาวหนอมไปเพื่อการอนาจาร พอค่ำลงนายหรัดจำเลยพาไปข่มขืนชำเราแต่ผู้เดียว ส่วนนายชุม นายปุ้ยจำเลยกลับบ้านเสียก่อน แลจำเลยได้เอาทรัพย์ที่นางสาวหนอมแต่งติดตัวไปเปนราคา ๓๓๓ บาท ๗๕ สตางค์ แต่ข้อที่จำเลยเอาทรัพย์ไปนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่มีความผิดทางอาญา

เพราะฉนั้นศาลฎีกาจึงตัดสินลงโทษจำเลยฐานฉุกคร่าตาม ม.๒๗๖ และให้ลงโทษ นายหรัดจำเลยตามมาตรา ๒๔๓ อีกกะทงหนึ่ง ส่วนทรัพย์(เครื่องแต่งตัว) ของนางสาวหนอมนั้น เมื่อจะว่ากล่าวกันก็ให้ว่ากันในทางแพ่ง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา