ได้ความว่า จำเลยเปนภิกษุได้ใช้ไม้ตีสามเณรวงษ์จนไม้หักเปนชิ้น ๆ แล้วได้เอาเชิงเทียนทองเหลืองทำร้ายสามเณรวงษ์จนไม่รู้สึก แลลากเอามาทิ้งไว้หลังวิหาร สามเณรวงษ์อยู่ได้ ๒๐ นาทีขาดใจตาย แลจำเลยให้การรับสารภาพ แต่แก้ว่าได้ทำในฐานศิษย์กับอาจารย์แต่หนักมือไป

ศาลอุทธรณ์ตัดสินวางบท ๒๔๙ แลลดฐานปราณีย์เสีย ๑ ใน ๓ ให้จำคุก ๒๐ ปี

ฎีกาตัดสินยืน แต่แก้โทษว่าควรลงโทษจำเลยตามบท ๒๔๙ ให้ประหารชีวิตร์แลลดตามบท ๕๙ แล ๓๗ เพราะการกระทำของจำเลยเปนการรุนแรง จึงให้จำคุกตลอดชีวิตร์ยืนตามศาลเดิมแลว่าการลดโทษตามบท ๓๗ นั้นอยู่ในดุลพินิจของศาล

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา