โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายลักกระบือของนายจันไป เจ้าทรัพย์ตามได้กระบือคืน ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองบังอาจสมคบกันเป็นคนร้ายลักหรือมิฉะนั้นจำเลยทั้งสองสมคบกันรับทรัพย์ของกลางไว้โดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 293, 294, 321

ศาลชั้นต้นสืบพยานได้ปาก 1 แล้วโจทก์ขอแก้ฟ้องว่ากระบือเป็นของนายเนื้อ ส่วนนายจันเป็นผู้ดูแลรักษาแทน ศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาต เมื่อสืบพยานเสร็จแล้วยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ได้ภาษาและไม่ได้กล่าวว่าจำเลยทำอะไรอันจะอ้างได้ว่าจำเลยลักหรือรับกระบือโดยรู้ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษายกฟ้อง

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า นายจัน เป็นบุตรเขยนายเนื้อ ๆ มอบกระบือให้นายจันดูแลแทน นายจันย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้เสียหายมิใช่เรื่องผิดเจ้าของและทำให้จำเลยหลงต่อสู้ ข้อเท็จจริงจึงไม่ต่างกับฟ้อง ส่วนคำบรรยายฟ้อง ก็เพียงพอที่จะให้จำเลยเข้าใจได้ดีแล้วว่า ถูกหาว่าลักหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ส่วนลักษณะของการกระทำ เช่นขี่ไปหรือจูงไป หรือรับฝากรับจำนำเป็นพละความจึงให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา