โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งหกกับพวกได้สมคบกันก่อให้ผู้อื่นกระทำผิด โดยอ้างตัวเองเป็นผู้แทนของพนักงานองค์การแก้ว ทำการแจกจ่ายใบปลิวแก่คนงานขององค์การแก้ว แล้วอ่านใบปลิวนั้นด้วยเครื่องกระจายเสียงใส่ความโจทก์ต่อบุคคลที่สามว่าร่วมทุจริตกับพันเอกอาบ จิรพงศ์ ผู้อำนวยการโดยประการที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นเกลียดชัง และจำเลยกับพวกยังได้ข่มขืนใจให้โจทก์ยื่นใบลาออกซึ่งเป็นเอกสารสิทธิต่อจำเลย โดยทำให้กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตร่างกายและเสรีภาพของโจทก์ จนโจทก์ต้องทำใบลายื่นต่อจำเลย นอกจากนี้จำเลยยังปิดประตูโรงงาน โจทก์จะออกจากโรงงานกลับบ้าน จำเลยที่ 6 ไม่ยอมให้กลับ และถ้าหลบหนีไปจะได้รับอันตรายเป็นการหน่วงเหนี่ยวให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพในร่างกาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309, 310, 326, 328, 83 และ 84

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การบรรยายฟ้องของโจทก์ที่ว่าจำเลยร่วมกันเป็นตัวการก่อให้ผู้อื่นกระทำผิด โดยออกแถลงการณ์เป็นใบปลิวว่าผู้อำนวยการทุจริต และจำเลยที่ 6 ใส่ความโจทก์โดยพูดทางเครื่องกระจายเสียงว่าโจทก์ร่วมทุจริตกับผู้อำนวยการ แต่ถ้อยคำที่จำเลยที่ 6 พูดใส่ความโจทก์มีว่าอย่างไร ใบปลิวที่โจทก์เท้าความถึงมีข้อความว่าอย่างไร โจทก์จะร่วมทุจริตอย่างไร โจทก์มิได้บรรยายมาในฟ้องหรือแนบมาท้ายฟ้อง คงกล่าวโดยสรุปว่าโจทก์ร่วมทุจริตกับผู้อำนวยการเท่านั้น ฉะนั้น คำฟ้องของโจทก์จึงไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา