โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าครอบครองที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินและยึดถือเอาเป็นเจ้าของขอให้ขับไล่

จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณะ เป็นที่บุคคลมีกรรมสิทธิ์ จำเลยซื้อมาจากผู้มีชื่อ

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ว่ากรมการอำเภอคือโจทก์จะมีอำนาจฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า กรมการอำเภอคือโจทก์มีหน้าที่ทะนุบำรุงและตรวจตรารักษาทรัพย์สินที่ดินอันเป็นสาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินอยู่แล้วโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้

เรื่องนี้จำเลยปฏิเสธว่า ที่พิพาทคือที่ที่มีเจ้าของ ไม่ใช่ที่หวงห้าม หน้าที่นำสืบตกอยู่แก่ฝ่ายโจทก์

เมื่อโจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ที่พิพาทคือที่แปลงเดียวกับที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา