คดีสืบเนื่องมาจากผู้คัดค้าน (ผู้ร้องเดิม) ซึ่งเป็นกรรมการของมูลนิธิฮะยีหวัง ได้ยื่นคำร้องว่า ไม่มีความจำเป็นที่จะคงให้มีมูลนิธิดังกล่าวแล้ว ประกอบกับกรรมการบริหารของมูลนิธิดังกล่าวปฏิบัติผิดวัตถุประสงค์ ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดี จึงขอให้ศาลสั่งเลิกมูลนิธิดังกล่าวเสีย ศาลชั้นต้นประกาศนัดไต่สวนทางหนังสือพิมพ์แล้วไม่มีผู้คัดค้าน จึงทำการไต่สวนไปฝ่ายเดียวแล้วมีคำสั่งให้เลิกมูลนิธิดังกล่าว ต่อมาผู้ร้องทั้งห้ายื่นคำร้องว่าที่ผู้คัดค้านร้องขอให้เลิกมูลนิธินั้น ล้วนปกปิดข้อเท็จจริงสำคัญและนำสืบไม่ตรงความจริงและไม่มีเหตุที่จะให้เลิกมูลนิธิตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 93 ได้ จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งที่ให้เลิกมูลนิธิเสีย

ผู้คัดค้านแถลงคัดค้านว่า คดีถึงที่สุดแล้วและผู้ร้องไม่มีอำนาจร้องขอให้เพิกถอนได้ ขอให้ยกคำร้อง

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้อง

ผู้ร้องทั้งห้าอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ผู้ร้องทั้งห้าฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาแรกมีว่า ผู้ร้องทั้งห้ามีอำนาจร้องขอให้เพิกถอนคำสั่งศาลที่สั่งให้เลิกมูลนิธิฮะยีหวังได้หรือไม่ เห็นว่าผู้ที่จะมาร้องขอในกรณีเช่นนี้ได้จะต้องมีกฎหมายให้อำนาจไว้ แต่ในกรณีที่ศาลมีคำสั่งให้เลิกมูลนิธินี้ หาได้มีบทบัญญัติให้ผู้มีส่วนได้เสียหรือผู้หนึ่งผู้ใด ร้องขอต่อศาลให้เพิกถอนคำสั่งเช่นนี้ได้ไม่ ดังเช่นกรณีที่ศาลมีคำสั่งแต่งตั้งผู้จัดการมรดก ผู้ร้องทั้งห้าจึงไม่มีอำนาจร้องขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดไปแล้วได้ ฎีกาผู้ร้องทั้งห้าฟังไม่ขึ้น

ปัญหาต่อไปมีว่า ผู้ร้องทั้งห้าจะขอพิจารณาคดีใหม่ได้หรือไม่ เห็นว่า กรณีของผู้ร้องทั้งห้าหาได้เข้าหลักเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207 ไม่ เพราะผู้ร้องทั้งห้ามิได้เข้าเป็นคู่ความในคดีนี้มาก่อน และศาลมิได้แสดงว่าขาดนัดพิจารณาไว้แต่อย่างใด ผู้ร้องทั้งห้าจึงขอให้พิจารณาคดีใหม่ไม่ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา