โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องว่า จำเลยบังอาจมีสุรากลั่น 710.975 ลิตร โดยรู้ว่าเป็นสุราที่ทำขึ้นโดยมิได้รับอนุญาตและจำเลยได้บังอาจทำการขนสุราดังกล่าว จากจังหวัดพระนครและธนบุรีเข้ามาในจังหวัดชุมพร โดยมิได้รับใบอนุญาตขนสุรา ฯลฯ

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานมีสุราที่ทำขึ้นฝ่าฝืนกฎหมายเท่านั้น จะเอาผิดฐานขนสุราไม่มีใบขนด้วยไม่ได้ เพราะเป็นน้ำสุราที่ผิดกฎหมาย

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีขนน้ำสุราที่ผิดกฎหมายหาอยู่ในบังคับแห่งบทกฎหมายมาตรา 11 แห่ง พระราชบัญญัติภาษีชั้นในว่าด้วยการขนน้ำสุราไปต่างตำบล ให้มีหนังสือเพื่อขอใบอนุญาตไม่ แม้คดีนี้จะเป็นเวลาที่ใช้ พระราชบัญญัติสุรา พ.ศ. 2493 แล้วก็ตาม ก็ยังมีบทความทำนองเดียวกับ พระราชบัญญัติภาษีชั้นในที่ศาลฎีกา ได้เคยวินิจฉัยมาแล้ว

จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา