โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลให้ยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เช็คที่จำเลยสั่งจ่ายตามเอกสารหมาย จ.2 เป็นเช็คลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2529ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คดังกล่าวในวันที่15 พฤษภาคม 2529 ตามใบคืนเช็คเอกสารหมาย จ.3 ว่า โปรดติดต่อผู้สั่งจ่าย ธนาคารตามเช็คจึงปฏิเสธการจ่ายเงินในวันสั่งจ่ายหรือวันออกเช็คนั้นเอง จึงฟังได้แล้วว่า ในวันที่จำเลยออกเช็คดังกล่าว ธนาคารตามเช็คได้ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คแล้วว่า เงินในบัญชีของจำเลยไม่มีหรือมีไม่พอจ่ายตามเช็ค คดีโจทก์จึงมีมูล มิใช่เป็นกรณีที่โจทก์นำเช็คไปเรียกเก็บเงินในภายหลังจากวันที่สั่งจ่ายในเช็ค ซึ่งโจทก์จึงจะมีหน้าที่ต้องนำสืบให้เห็นว่าในวันที่สั่งจ่ายนั้น บัญชีของจำเลยไม่มีเงินหรือมีไม่พอจ่ายตามเช็คดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย

พิพากษากลับ ให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา