โจทก์ฟ้องเรียกมฤดกของนายวาศผู้เดียวเท่านั้นและอ้างใบเหยียบย่ำ ๒ ฉะบับ

ข้อเท็จจริงปรากฎว่านารายพิพาทนี้ไม่ตรงกับใบเหยียบย่ำของโจทก์ แต่ โจทก์จำเลยสู้ความกันโดยเข้าใจว่าที่รายพิพาทนี้ เดิมที่นี้เป็นของนายวอน ๑๕ ไร่เศษ ของนายวาศ ๘ ไร่ ต่อมานายวอน นายวาศตาย โจทก์แลมารดาจำเลยเป็นผู้รับมฤดลปกครองรวมกันมา

ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินให้แบ่งที่ทั้งหมดแก่โจทก์ จำเลยคนละครึ่ง

ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องที่ดินไม่ตรงใบเหยียบย่ำนั้น คู่ความต่อสู้คดีเป็นที่เข้าใจกันว่าที่ดินของนายวาศอยู่ที่ตำบลเดียวซึ่งตรงกับฟ้องแล้วศาลเอามาแบ่งได้ แต่ที่ศาลล่างเอาที่ดินของนายวอนมาแบ่งด้วยนั้นไม่ชอบเพราะโจทก์ไม่ได้ฟ้อง แลไม่ปรากฎว่าผู้รับมฤดกนายวอนมีกี่คน จึ่งตัดสินแก้ให้แบ่งฉะเพาะที่ดินนายวาศเท่านั้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา