โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดและไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า กับค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์กระทำการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยกรณีร้ายแรง จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยและไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า ทั้งเป็นการเลิกจ้างที่เป็นธรรม ขอให้พิพากษายกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มิได้จงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย และจำเลยไม่ได้รับความเสียหายนั้น เป็นอุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯมาตรา 54 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

คดีนี้ได้ความว่าในชั้นพิจารณาผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยซึ่งมิใช่ทนายความซักถามพยานโดยขออนุญาตจากศาลตลอดมาจนกระทั่งศาลมีคำพิพากษาที่โจทก์ถือว่าเป็นการมิได้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 วรรคแรกนั้น โจทก์ซึ่งเป็นคู่ความฝ่ายที่เสียหายชอบที่จะยกขึ้นคัดค้านเสียก่อนที่ศาลมีคำพิพากษา ตามความในมาตรา 27 วรรคสอง แต่โจทก์ก็มิได้โต้แย้งคัดค้านในเรื่องผิดระเบียบนั้นประการใด จึงเท่ากับไม่ติดใจคัดค้าน กรณีเช่นนี้ต้องถือว่ากระบวนพิจารณาที่ผู้รับมอบอำนาจจากจำเลยกระทำไปไม่มีเรื่องคัดค้านในเรื่องการผิดระเบียบ และเป็นอันยุติแล้ว โจทก์จะยกปัญหาข้อนี้ขึ้นมาโต้แย้งในชั้นอุทธรณ์หาได้ไม่เพราะเป็นการขัดต่อบทบัญญัติในมาตรา 27 วรรคสอง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นเดียวกัน

พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา