โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเสนอขายที่ดินกับสิ่งปลูกสร้างให้นายอุทัยวรรณ สามีโจทก์โดยราคา 80,000 บาท เดิมที่ดินรายนี้จำเลยจำนองนายอุทัยวรรณไว้ จำเลยให้ถือเอาหนี้จำนองเป็นราคาที่ดินนอกจากหนี้จำนองยังมีหนี้จำนวนอื่นอีก ที่จำเลยเป็นหนี้นายอุทัยวรรณและจำเลยให้ถือเอาเป็นราคาที่ดิน และยังมีตัวเงินอีกจำนวนหนึ่งซึ่งนายอุทัยวรรณจ่ายเป็นราคาที่ดินให้จำเลยรับไว้เมื่อรวมกันเข้าก็ครบ 80,000 บาทพอดี

ต่อมาสิ่งปลูกสร้างถูกระเบิดพัง จำเลยเอาไปขายแล้วตกลงจะจ่ายให้นายอุทัยวรรณ 14,500 บาทแล้วไม่จ่าย นายอุทัยวรรณวายชนม์โจทก์เป็นผู้จัดการมรดก จึงฟ้องขอบังคับให้จำเลยขายที่ดินและใช้เงินค่าซากตึก

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยโอนขายที่ดินกับสิ่งปลูกสร้างตามที่ฟ้องแก่โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกนายอุทัยวรรณ กับให้จำเลยใช้เงินค่าซากตึกให้แก่โจทก์ 8,000 บาท

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาเห็นว่า ในประเด็นข้อหนึ่ง ฟ้องของโจทก์บรรยายได้ความว่า จำเลยได้เสนอขายที่ดินซึ่งจำนองไว้แก่นายอุทัยวรรณเป็นราคา 80,000 บาท นายอุทัยวรรณได้จ่ายเงินแก่จำเลยและรับใช้หนี้ของจำเลย เมื่อคิดรวมกับหนี้จำนองแล้วเป็นเงิน 80,000 บาท พอดีที่จำเลยเสนอขาย แม้ในคำฟ้องจะมิได้กล่าวว่า นายอุทัยวรรณได้ตกลงรับซื้อก็ดี ตามข้อความที่บรรยายในฟ้องก็พอเข้าใจว่าได้มีการสนองรับแล้วฟ้องโจทก์จึงสมบูรณ์

ในประเด็นข้อสอง โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายอุทัยวรรณตามคำสั่งศาล จึงย่อมมีอำนาจนำคดีขึ้นสู่ศาลได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336

ในประเด็นข้ออื่นที่ฎีกา ฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา