คดีสองสำนวนรวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกัน โจทก์ฟ้องจำเลยคนเดียวทั้งสองสำนวนว่า จำเลยขนแร่โดยมิได้บันทึกการขนแร่พร้อมกับลงลายมือชื่อกำกับในใบอนุญาตขนแร่ทันทีที่ขนแร่ออกจากต้นทาง อันเป็นการผิดเงื่อนไขในใบอนุญาตขนแร่ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 109, 148, 154, 155 ริบแร่ของกลาง และจ่ายสินบนนำจับ

จำเลยทั้งสองสำนวนให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ลงโทษปรับสำนวนละ 1,000 บาท ริบแร่ของกลางและให้จำเลยจ่ายสินบนนำจับและรางวัลแก่ผู้จับตามกฎหมาย

จำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ว่า ตามกฎหมายจะริบแร่ของกลางไม่ได้

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยทั้งสองสำนวนฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องคำให้การรับสารภาพของจำเลยและศาลชั้นต้นรับฟังเป็นยุติว่า ตามวันเวลาที่โจทก์ฟ้อง จำเลยซึ่งได้รับอนุญาตให้ขนแร่ตามใบอนุญาตขนแร่ของทรัพยากรธรณีจังหวัดตาก ได้ขนแร่พลวงของกลางทั้งสองสำนวน เป็นแร่ที่ได้รับอนุญาตโดยถูกต้องตามกฎหมายจากสถานที่เก็บแร่เลขที่ 1/2521 ตำบลแม่สอด อำเภอแม่สอดจังหวัดตาก ไปยังสถานที่เก็บแร่เลขที่ 41/2521 ตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ไปตามถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ตาก - กรุงเทพฯ โดยจำเลยมิได้บันทึกการขนแร่พร้อมกับลงลายมือชื่อกำกับในใบอนุญาตขนแร่ทันทีที่ขนแร่ออกจากต้นทาง อันเป็นการผิดเงื่อนไขในใบอนุญาตขนแร่ที่เจ้าพนักงานทรัพยากรธรณีประจำท้องที่กำหนดไว้ เป็นความผิดตามฟ้องคดีมีปัญหาว่าแร่ของกลางเป็นของต้องริบตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 154 หรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่าแร่ของกลางเป็นแร่ที่ได้รับอนุญาตโดยถูกต้องตามกฎหมายทั้งทรัพยากรธรณีจังหวัดตากออกใบอนุญาตขนแร่นั้นให้จำเลยแล้ว ประกอบกับการกระทำของจำเลยเป็นความผิด เพราะไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขในใบอนุญาตขนแร่ที่ให้บันทึกการขนแร่พร้อมกับลงลายมือชื่อกำกับในใบอนุญาตขนแร่ทันทีที่ขนแร่ออกจากต้นทาง ดังนี้ แร่ของกลางจึงหาใช่แร่ที่บุคคลได้มา ได้ใช้ในการกระทำความผิด หรือได้ใช้เป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการกระทำความผิดตามมาตรา 148 อันต้องริบตามมาตรา 154 แห่งพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 (ที่แก้ไขแล้ว) ไม่

พิพากษาแก้เป็นว่า คำขอให้ริบของกลางให้ยก แร่ของกลางทั้งสองสำนวนคืนจำเลย นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา