โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คจำนวน 18,300 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนถึงวันชำระเสร็จสิ้น

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเป็นหนี้โจทก์ เช็คพิพาทจำเลยมอบให้ทหารรับใช้ไปเบิกเงิน แต่ได้ทำเช็คตกหาย จำเลยสั่งธนาคารไม่ให้ใช้เงินตามเช็ค โจทก์ได้เช็คมาโดยมิชอบ โจทก์เรียกดอกเบี้ยไม่ได้ เพราะจำเลยไม่ได้ออกเช็คชำระหนี้โจทก์ และจำเลยไม่ใช่ผู้ผิดนัด ขอให้ยกฟ้อง

ในวันนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนอ้างว่าติดว่าความที่ศาลอาญา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้เลื่อนและให้สืบพยานโจทก์ไป แล้วนัดเลื่อนไปสืบพยานจำเลย เมื่อถึงวันนัดสืบพยานจำเลย จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน 18,300 บาทแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการการจ่ายเงินเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ

จำเลยยื่นคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ โดยอ้างว่าจำเลยมิได้จงใจขาดนัดพิจารณา

ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้อง

จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ว่า ในวันนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อน ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและให้สืบพยานโจทก์ไป แล้วนัดสืบพยานจำเลย ปัญหามีว่าการที่ศาลไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีและให้สืบพยานโจทก์ไปนั้น ถือว่าเป็นการขาดนัดพิจารณาหรือไม่ เห็นว่าคดีนี้เป็นเรื่องที่จำเลยขอเลื่อนการพิจารณาแต่ศาลไม่อนุญาต ทั้งไม่ปรากฏว่าศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดพิจารณาแล้วให้พิจารณาคดีไปฝ่ายเดียว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 202 จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการพิจารณาโดยขาดนัด ดังนั้น จำเลยขอให้พิจารณาใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 207 ไม่ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา