โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกที่ดินและเกี่ยวข้าวของโจทก์ไป ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย จำเลยให้การว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์โจทก์ฟ้องซ้ำกับคดีแพ่งแดงที่ 33/2504, 142/2505 ของศาลจังหวัดอ่างทอง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง ก็เพราะโจทก์กล่าวหาจำเลยบุกรุก คือ เข้ามาเกี่ยวข้าวในเขตที่ดินของโจทก์ทางพิจารณาฟังได้ว่าเขตที่ดินโจทก์มิใช่เขตตามที่โจทก์อ้าง แต่อยู่ตรงเขตจังหวัดอ่างทองกับจังหวัดสุพรรณบุรีติดต่อกัน จะถือว่าจำเลยบุกรุกเข้ามาเกี่ยวข้าวในที่ดินของโจทก์ตามฟ้องไม่ได้ เมื่อจำเลยไม่ได้บุกรุก ศาลก็ต้องยกฟ้อง ส่วนที่พิพาทซึ่งอยู่ในเขตศาลจังหวัดสุพรรณบุรีจะตกเป็นของจำเลยหรือโจทก์ต้องเสียสิทธิไป ศาลฎีกาเห็นว่าประเด็นบุกรุกเป็นข้ออ้างของโจทก์ที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาและคำขอบังคับ เมื่อประเด็นนี้ฟังเป็นยุติว่าจำเลยมิได้บุกรุกที่ดินโจทก์ ข้อหาและคำขอบังคับอันมีค่าเสียหาย และที่พิพาทเป็นของผู้ใดย่อมตกไปในตัว ศาลไม่จำต้องวินิจฉัย

โจทก์ที่ 2 ฎีกาว่า ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยให้โจทก์ที่ 2 เข้าไปผูกพันกับโจทก์ที่ 1 ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 29 สิงหาคม 2504 ตามสำนวนคดีแพ่งแดงที่ 33/2504 ของศาลจังหวัดอ่างทองไม่ชอบด้วยหลักวิธีพิจารณา เพราะโจทก์ที่ 2 มิได้เซ็นชื่อตกลงด้วยและมิใช่บุคคลในคดี ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว ในกรณีเจ้าของรวม เจ้าของรวมคนหนึ่งอาจใช้สิทธิครอบไปถึงทรัพย์สินทั้งหมด เพื่อต่อสู้บุคคลภายนอกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1359 ผลแห่งคดีแพ่งแดงที่ 33/2504 ของศาลจังหวัดอ่างทอง แม้โจทก์ที่ 1 ผู้เดียวฟ้องจำเลยก็ต้องผูกพันโจทก์ที่ 2 เจ้าของรวม ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ที่ 2 ร่วมกับโจทก์ที่ 1 ฟ้องคดีนี้ ต้องถือว่าเป็นฟ้องซ้ำนั้นชอบแล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา