โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินของโจทก์อยู่ในที่ล้อม ไม่มีทางออกสู่ทางสาธารณะ จึงขอให้จำเลยทั้งสองเปิดทางเดินให้โจทก์

จำเลยให้การว่า ไม่เคยมีทางเดินในที่ของจำเลย ที่ดินของโจทก์มิได้ตกในที่ล้อม ทิศตะวันตกติดทางสาธารณะ

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยเปิดทางเดินให้โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินของโจทก์เดิมเป็นที่ผืนเดียวกับที่นายแกล้ม นายวุฒิ และนายกลิ่น และเป็นของนายกลับบิดาโจทก์นายกลับตายมา 15 ปีแล้ว โจทก์ไม่ได้ใช้ทางพิพาทมาเกิน 10 ปีแล้วโจทก์ย่อมหมดสิทธิในที่พิพาทในฐานะเป็นที่มีภารจำยอมตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1399 เมื่อ 2 ปีมานี้ โจทก์เข้าปลูกเรือนในที่ของโจทก์ซึ่งถูกแบ่งแยกมา ดังนั้นตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1350 โจทก์มีสิทธิใช้ทางเดินออกได้ในที่ดินของนายแกล้ม ซึ่งอยู่ติดกับทางสาธารณะโดยผ่านที่ของนายวุฒิเล็กน้อย โจทก์หามีสิทธิผ่านที่จำเลยไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา