โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยปฏิบัติงานมาเกิน 1 ปีแล้ว มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี 12 วัน ตามข้อตกลงสภาพการจ้างซึ่งใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2523 ถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2524 จำเลยฝ่าฝืนข้อตกลงสภาพการจ้างโดยไม่อนุญาตให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปี ขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำเลยให้ปฏิบัติตามข้อตกลงนั้น

จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม2522 แต่การนับระยะเวลาการปฏิบัติงานเพื่อการหยุดพักผ่อนประจำปีตามข้อตกลงสภาพการจ้างต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2524 ดังนั้น ใน พ.ศ. 2523 โจทก์จึงปฏิบัติงานยังไม่เกิน 1 ปี ไม่มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี

ศาลแรงงานกลางงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาว่า โจทก์ปฏิบัติงานเกิน 1 ปีแล้ว ให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี 12 วันตามฟ้อง

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยปฏิบัติงานมาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2522 ลูกจ้างของจำเลยที่ปฏิบัติงานเกิน 1 ปี แต่ไม่เกิน 5 ปี มีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี 12 วัน ผู้ที่ปฏิบัติงานเกิน 5 ปี มีสิทธิดังกล่าว 18 วัน ทั้งนี้ตามบันทึกข้อตกลงสภาพการจ้างซึ่งใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2523 ในการคำนวณระยะเวลาการปฏิบัติงานนั้น ข้อตกลงมิได้กำหนดไว้ให้เริ่มนับแต่เมื่อใด จึงต้องถือตามความเป็นจริงโดยเริ่มคำนวณระยะเวลาการปฏิบัติงานมาแต่แรก มิใช่เริ่มนับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2523 อันเป็นวันเริ่มใช้ข้อตกลง อนึ่ง หากคำนวณตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2523 หรือภายหลังนั้น จะไม่มีลูกจ้างคนใดได้สิทธิหยุดพักผ่อนดังกล่าว เพราะเมื่อครบ 1 ปี หรือยังไม่ครบในกรณีเริ่มคำนวณหลังวันที่ 1 กรกฎาคม 2523 ก็ต้องเลิกใช้ข้อตกลงนั้นเสียแล้ว เพราะใช้บังคับเพียง1 ปี เมื่อปรากฏว่าโจทก์ปฏิบัติงานเกิน 1 ปีแล้วเมื่อเริ่มใช้ข้อตกลงสภาพการจ้างในวันที่ 1 กรกฎาคม 2523 โจทก์จึงมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปี 12 วัน

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา