โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้มีอาวุธปืน 1 กระบอก จำเลยได้บังอาจขายปืนดังกล่าวแล้วให้ผู้มีชื่อไป โดยจำเลยได้สลักหลังและโอนใบอนุญาตให้แก่ผู้ซื้อไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน พ.ศ. 2477 มาตรา 41, 52, 53

ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่จำเลยสลักหลังในใบอนุญาตว่า"ให้ผู้ซื้อเป็นเจ้าของปืน" นั้นเป็นหลักฐานในการซื้อปืนเท่านั้นไม่ใช่กระทำเพื่อโอนใบอนุญาต จึงพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า การกระทำของจำเลยเป็นการโอนใบอนุญาตให้ผู้อื่นเมื่อจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ก็ต้องมีความผิดตามมาตรา 41, 53

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 41 บัญญัติว่า "ห้ามไม่ให้ผู้รับใบอนุญาตโอนไปให้ผู้อื่น" ประกอบด้วยมาตรา 53 นั้น ไม่หมายความถึงการห้ามโอนใบอนุญาตโดยเด็ดขาด ถ้าหากได้กระทำการโอนโดยถูกต้องเพราะถ้าแปลว่า หมายถึงการห้ามโอนโดยถูกต้องแล้ว ความผิดตามมาตรา 41 ก็เกิดขึ้นไม่ได้ ฉะนั้นมาตรา 41 จึงหมายถึงกรณีที่ผู้รับอนุญาตโอนใบอนุญาตให้แก่ผู้อื่นไปโดยไม่ถูกต้อง หรือไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ฟ้องของโจทก์ได้แสดงความผิดตามมาตรา 41 แล้ว จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่าง ให้ดำเนินการพิจารณาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา