โจทก์ฟ้องว่า จำเลยอาศัยอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ 1971 ของโจทก์ ต่อมามีผู้ติดต่อขอซื้อที่ดินดังกล่าว โจทก์บอกเลิกการให้อาศัย ให้จำเลยขนย้ายบริวารและทรัพย์สินออกไป แต่จำเลยเพิกเฉย ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเดือนละ 56,000 บาท ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2520 จนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 396,900 บาท ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท และให้จำเลยชำระค่าเสียหาย

จำเลยให้การว่า ห้างหุ้นส่วนจำกัด ส.มงคลบริการ เช่าบ้านและที่ดินจากโจทก์เดือนละ 500 บาท จำเลยเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ของห้างหุ้นส่วนจำกัด ส. มงคลบริการมิได้มีนิติสัมพันธ์กับโจทก์โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์เสียหายไม่เกินเดือนละ 500 บาท ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลย และใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 2,000 บาท

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า สำหรับฎีกาของจำเลยว่านายประชา จนิษฐ์ ทนายความคนเดิมของจำเลยทำหน้าที่เป็นทนายความให้จำเลยในขณะที่รับราชการเป็นข้าราชการประจำ เป็นการขาดคุณสมบัติของบุคคลที่จะเป็นทนายความตามพระราชบัญญัติทนายความ การดำเนินกระบวนพิจารณาของนายประชา จนิษฐ์ ในฐานะทนายความของจำเลยตั้งแต่ชั้นยื่นคำให้การแทนจำเลยตลอดมาทั้งหมดเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบขอให้เพิกถอนเสียให้จำเลยยื่นคำให้การและให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาและพิพากษาใหม่นั้น ก็ปรากฏตามคำร้องของจำเลยลงวันที่ 29 กันยายน 2521 ในสำนวนว่านายประชา จนิษฐ์ จดทะเบียนเป็นทนายความมาก่อน ต่อมาจึงเข้ารับราชการเป็นข้าราชการของกรุงเทพมหานครดังนั้น นายประชา จนิษฐ์ จึงมีสิทธิใช้ใบอนุญาตว่าความที่ได้รับไว้จากเนติบัณฑิตยสภาก่อนการเข้าเป็นข้าราชการได้ต่อไปจนกว่าใบอนุญาตนั้นจะสิ้นอายุความใน พระราชบัญญัติทนายความ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2514 มาตรา 13 เมื่อไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าในขณะที่นายประชา จนิษฐ์ เข้าทำหน้าที่เป็นทนายความให้จำเลยใบอนุญาตว่าความของนายประชาได้สิ้นอายุแล้ว นายประชาจึงมีสิทธิดำเนินกระบวนพิจารณาแทนจำเลยได้โดยชอบด้วยกฎหมาย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา