คดีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอมให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินตามเช็คแก่โจทก์ ต่อมาจำเลยผิดนัด ศาลออกหมายบังคับคดีจัดการยึดหรืออายัดทรัพย์สินของจำเลย โดยยึดเงินบำเหน็จส่วนหนึ่ที่ทางการจ่ายให้แก่จำเลยที่ 1 เพื่อนำมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาจำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า จำเลยที่ 1 เป็นข้าราชกาตำรวจได้ลาออกจากราชการ ทางราชการจ่ายเงินบำเหน็จให้ 200,475 บาทจำเลยที่ 1 รับบำเหน็จจากเจ้าหน้าที่การเงินมาแล้วทันใดนั้นผู้แทนโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดเงินบำเหน็จที่เพิ่งได้รับมานั้นไปบางส่วนเป็นเงิน 140,000 บาท เงินบำเหน็จไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนการยึด และคืนเงินดังกล่าวให้จำเลยที่ 1

ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้อง

จำเลยที่ 1 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนการยึดและคืนเงินที่โจทก์นำยึดให้จำเลยที่ 1

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 286(2) บัญญัติว่า ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายอื่น สิทธิเรียกร้องเป็นเงินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาที่เป็นเงินเดือน ค่าจ้าง บำนาญ บำเหน็จ และเบี้ยหวัดของข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาล ฯลฯ ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ซึ่งมีผลทำให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่มีสิทธิขออายัดเงินเช่นว่านั้นเพื่อนำมาชำระหนี้ตามคำพิพากษา ก็โดยมีเจตนารมณ์จะให้ข้าราชการและลูกจ้างของรัฐบาลทั้งที่ยังรับราชการอยู่ และพ้นจากราชการไปแล้วได้มีเงินเลี้ยงชีพ การที่นำเงินเช่นว่านั้นมาชำระหนี้ตามคำพิพากษาจึงเป็นการขัดต่อเจตนารมณ์ของบทมาตราดังกล่าว เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าในทันทีที่จำเลยที่ 1 ได้รับเงินบำเหน็จจากเจ้าหน้าที่การเงิน ผู้แทนโจทก์ก็นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดเงินบำเหน็จดังกล่าว ซึ่งเป็นที่เห็นได้ว่าเงินบำเหน็จนั้นยังมิได้ปะปนกับเงินอื่นของจำเลยที่ 1 จนแยกไม่ออก ดังนั้นแม้จำเลยที่ 1 จะรับเงินบำเหน็จมาแล้ว โจทก์ก็ไม่มีอำนาจขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดียึดเงินบำเหน็จจากจำเลยที่ 1 มาชำระหนี้ตามคำพิพากษา ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา