โจทก์ฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณา ผู้ประกันยื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวจำเลยศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตตีราคา 15,000 บาท ผู้ประกันทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลชั้นต้นว่า ถ้าผู้ประกันและจำเลยไม่ปฏิบัติตามนัดหรือหมายเรียกของศาลยอมรับผิดชอบชดใช้เงิน 15,000 บาทแก่ศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 16 พฤษภาคม 2517 ทนายจำเลยแถลงว่าจำเลยป่วยขอเลื่อนการพิจารณา ศาลชั้นต้นสั่งให้เลื่อนไปสืบพยานโจทก์ในวันที่ 1 กรกฎาคม 2517 และหมายนัดให้ผู้ประกันส่งตัวจำเลยในวันนัดดังกล่าว ผู้ประกันได้รับหมายนัดในวันที่ 16 มิถุนายน 2517 ถึงวันนัด โจทก์ ทนายโจทก์และทนายจำเลยมาศาล จำเลยและผู้ประกันไม่มาและไม่แจ้งเหตุขัดข้องให้ศาลทราบศาลชั้นต้นถือว่าผู้ประกันผิดสัญญา ให้ปรับผู้ประกันตามสัญญาประกันให้ผู้ประกันนำเงินค่าปรับมาชำระต่อศาลภายในวันที่ 20 วันที่ 3 กรกฎาคม 2517 ทนายจำเลยยื่นคำร้องว่า จำเลยป่วยอยู่ในกรุงเทพฯ จำเลยได้ส่งใบรับรองของโรงพยาบาลถึงทนายจำเลยที่ภูเก็ตโดยส่งเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2517 ทางไปรษณีย์อากาศลงทะเบียนแต่เพราะความล่าช้าของไปรษณีย์ภูเก็ตเพิ่งส่งจดหมายดังกล่าวถึงทนายจำเลยเมื่อตอนบ่ายวันที่ 2 กรกฎาคม 2517 จำเลยจึงมีเหตุจำเป็นมาศาลไม่ได้ เท่ากับได้แจ้งเหตุต่อศาลแล้วขอให้ยกเลิกคำสั่งถอนประกันปรับผู้ประกันและหมายจับจำเลยและผู้ประกันก็ยื่นคำร้องในทำนองเดียวกันศาลชั้นต้นสั่งว่ายังไม่สมควรเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม

ผู้ประกันอุทธรณ์ขอให้เพิกถอนคำสั่งที่ให้ปรับผู้ประกันเป็นเงิน 15,000 บาท

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ผู้ประกันฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏว่านับแต่ผู้ประกันทำสัญญาประกันตัวจำเลยไปแล้วผู้ประกันมิได้มาศาลตามนัด ศาลต้องออกหมายนัดหลายครั้ง ในนัดวันที่ 17 ธันวาคม 2516 ก็ส่งหมายให้ผู้ประกันไม่ได้โดยไม่พบตัวผู้ประกัน และไม่มีผู้ใดยอมรับหมายนัดไว้แทน จนศาลชั้นต้นสั่งให้ปิดประกาศไว้หน้าศาลและที่อยู่ของผู้ประกันให้ส่งตัวจำเลย แสดงให้เห็นว่าผู้ประกันมิได้เอาใจใส่ต่อหน้าที่ของตนในนัดวันที่ 16 พฤษภาคม 2517 ก็เช่นเดียวกันผู้ประกันมิได้มาศาลศาลออกหมายนัดส่งให้ผู้ประกันได้รับแต่วันที่ 16 มิถุนายน 2517 ว่าศาลนัดเลื่อนคดีไปในวันที่ 1 กรกฎาคม 2517 แต่ในวันนั้นจำเลยและผู้ประกันมิได้มาศาล ไม่ได้แจ้งข้อขัดข้องอย่างใดต่อศาลเลยถึงแม้ต่อมาจะปรากฏว่าจำเลยส่งจดหมายและใบรับรองของโรงพยาบาลแสดงว่าจำเลยป่วยไปยังทนายจำเลยก็ตาม แต่ผู้ประกันก็ละเลยต่อหน้าที่ไม่ไปศาลและแจ้งข้อข้ดข้องเท่าที่จะพึงทราบต่อศาลพฤติการณ์เช่นนี้เป็นการผิดสัญญาประกันแล้ว ศาลชอบที่จะสั่งปรับตามสัญญาประกันได้ แต่โดยที่คดีนี้ปรากฏว่า เมื่อฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้ว โจทก์จำเลยได้ยอมความกันและโจทก์ถอนฟ้องศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีไปแล้ว จึงควรที่จะลดค่าปรับผิดสัญญาประกันให้

พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ปรับผู้ประกันเป็นเงิน 2,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา