โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสั่งจ่ายเช็คจำนวนสามสิบฉบับแลกเงินสดไปจากโจทก์เมื่อเช็คแต่ละฉบับถึงกำหนดชำระ โจทก์นำไปเรียกเก็บเงินที่ธนาคารแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินทุกฉบับ ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินตามเช็คพร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า เช็ค 1 ฉบับไม่ใช่ของจำเลย ส่วนเช็คฉบับอื่นเป็นเช็คที่จำเลยซึ่งเป็นลูกวงแชร์เปียแชร์ได้แล้วออกเช็คสั่งจ่ายเงินโดยมิได้ลงวันที่มอบให้โจทก์ซึ่งเป็นนายวงแชร์ เพื่อมอบให้แก่ลูกวงที่ยังเปียแชร์ไม่ได้ โจทก์ไม่ใช่ผู้ทรงเช็คตามฟ้องโดยชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า เช็คพิพาทจำเลยจ่ายให้โจทก์ในฐานะเป็นนายวงแชร์ โจทก์นำเช็คตามฟ้องไปเรียกเก็บเงินจากธนาคารโดยไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้จ่ายเงินให้ลูกวงแชร์ที่เปียได้ไปก่อน โจทก์มิใช้ผู้ทรงเช็คตามฟ้อง จำเลยไม่ต้องรับผิดตามเช็คที่โจทก์ฟ้องต่อไป พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เช็คที่โจทก์ฟ้องเป็นเช็คที่จำเลยสั่งจ่ายแก่ผู้ถือ โจทก์เป็นผู้ครอบครองเช็คตามฟ้อง โจทก์จึงเป็นผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมายพิพากษากลับให้จำเลยชำระเงินตามเช็คทั้งสามสิบฉบับ พร้อมดอกเบี้ย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า คดีนี้ โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดใช้เงินตามเช็คอันเป็นสิทธิเรียกร้องโดยไม่ต้องอาศัยมูลความผิดอาญาตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 คดีนี้จึงไม่ใช่คดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ข้อที่จำเลยอ้างว่าศาลต้องฟังข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาส่วนอาญาของศาลชั้นต้นที่พิพากษาว่า ลูกวงแชร์เป็นผู้ทรงเช็คจึงฟังไม่ขึ้น ฯลฯ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา ADMIN