โจทย์ได้มอบเงิน ๓๐๐๐ บาท ให้พระยาพิไชยบุรินฯ รักษาไว้ให้แก่นายสวัสิดิ์นายไสวบุตรโจทย์ และพระยาพิไชย ฯ ก็รับรองและจะนำไปฝากแบงก็เพื่อหาดอกเบี้ย ๑๐๐ ละ ๕ ต่อปี ต่อมาเมื่อปี ๒๔๖๗ พระยาพิไชยตายจำเลยเปนผู้รับมรฎก โจทย์จึงฟ้องเรียกเงินรายนี้กับดอกเบี้ย จำเลยต่อสู้ว่าเปนคดีฝากทรัพย์ธรรมดา โจทย์ทอดทิ้งมากว่า ๒๐ ปี แล้วคดีย่อมขาดอายุความ

ฎีกาตัดสินว่า การที่โจทย์ฝากเงินไว้กับพระยาพิไชยเพื่อรักษาไว้ให้แก่เด็กนั้นแม้จะพูดฝากกันด้วยปากเปล่าก็ฟังได้และคดีไม่ขาดอายุความ จึงให้จำเลยใช้เงิน ๓๐๐๐ บาท กับดอกเบี้ย ๑๐๐ ละ ๕ ต่อปีนับตั้งแต่วันพระยาพิไชยรับมอบเงินแต่ดอกเบี้ยไม่ให้เกินเงินที่โจทย์ฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา