ได้ความตามคำฟ้องและคำรับว่า จำเลยเก็บซุงของบริษัทไม้ไทยซึ่งหายไปไว้ 1 ต้นราคา 1,000 บาทโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วจำเลยบังอาจเลื่อยไม้ซุงยักยอกไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว ไม่นำไปแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย

ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 48, 73 ส่วนข้อหาฐานยักยอกนั้น เห็นว่าเป็นเรื่องเก็บของตก เพราะตามฟ้องจำเลยเก็บได้ในวันนั้น และจับได้ในวันนั้น ซึ่งตามกฎหมายยังให้โอกาสที่จำเลยจะปฏิบัติตามกฎหมายนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1323 จำเลยจึงไม่ผิดฐานยักยอก

โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษฐานยักยอก

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยรับสารภาพแล้วว่า ได้กระทำการเลื่อยไม้ยักยอกเอาไม้นั้นเป็นประโยชน์ส่วนตัว ย่อมแสดงอยู่ว่าจำเลยมีเจตนาทุจริต พิพากษาให้ลงโทษฐานยักยอกอีกกระทงหนึ่งตาม มาตรา 318

จำเลยฎีกาว่า ไม่ควรมีผิดฐานยักยอก เพราะยังไม่ถึงกำหนด 3 วันนับแต่วันเก็บไม้ได้จำเลยก็ถูกจับ จำเลยอาจส่งมอบคืนไม้แก่เจ้าทรัพย์ก็ได้

ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยรับสารภาพแล้วว่า จำเลยเก็บไม้แล้วเลื่อยยักยอกเอาไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัว จำเลยจะเถียงว่าจำเลยไม่ได้ยักยอก เป็นการฝ่าฝืนคำเถียงของตนเอง รับฟังไม่ได้พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา