คดีนี้จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นดำเนินคดีสืบพยานโจทก์ไปฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสองไปจดทะเบียนโอนที่ดินที่โจทก์เช่าซื้อไปแก่โจทก์ หากโอนไม่ได้ให้ร่วมกันคืนเงินค่าเช่าซื้อพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

ต่อมาโจทก์ขอบังคับคดี ศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้จำเลยทั้งสองปฏิบัติตามคำพิพากษาภายใน 1 เดือน และเจ้าพนักงานศาลออกไปส่งคำบังคับให้แก่จำเลยที่ 2 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2524 และได้ปิดคำบังคับไว้ตามคำสั่งศาล ณ บ้านของจำเลย

วันที่ 28 มกราคม 2525 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ อ้างว่าเพิ่งทราบว่าถูกฟ้องตอนโจทก์โทรศัพท์บอกให้ไปโอนที่ดินตามคำพิพากษาเมื่อเร็ว ๆ นี้เอง

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง

จำเลยที่ 2 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยที่ 2 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลชั้นต้นมิได้กำหนดการอย่างใด ๆ ไว้เลยเพียงมีคำสั่งให้ส่งคำบังคับโดยวิธีส่งหมายธรรมดา หากไม่พบหรือไม่มีผู้รับ ก็ให้ปิดคำบังคับได้จึงเป็นเรื่องให้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 79ซึ่งหากมีการปิดคำบังคับก็จะมีผลใช้ได้ และถือว่าจำเลยที่ 2 ได้ทราบคำบังคับหลังจากเวลาได้ล่วงพ้นไปแล้ว 15 วันเท่านั้น เมื่อส่งคำบังคับคดีนี้ให้แก่จำเลยที่ 2 โดยวิธีปิดคำบังคับในวันที่ 17 ธันวาคม 2524 จึงมีผลเท่ากับจำเลยที่ 2 ได้ทราบคำบังคับในวันที่ 2 มกราคม 2525 จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ได้ภายใน 15 วัน ซึ่งครบกำหนดในวันที่ 16 มกราคม 2525 แต่จำเลยที่ 2 ยื่นในวันที่ 28 มกราคม 2525 จึงเป็นการยื่นเมื่อล่วงพ้น 15 วันนับแต่ได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยที่ 2

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา