โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อขายซึ่งบุหรี่ซิกาแรตอันเป็นยาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์ยาสูบตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509 มาตรา 4, 19, 24, 44, 49, 50 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 ริบของกลางเป็นของกรมสรรพสามิต

จำเลยให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509 มาตรา 50 ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ 37,125 บาท ของกลางริบเป็นของกรมสรรพสามิต เว้นแต่รถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนเจ้าของ เพราะไม่ใช่หีบห่อหรือเครื่องอุปกรณ์ในการกระทำผิดเกี่ยวกับการไม่ปิดแสตมป์ยาสูบ ไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช่ในการกระทำผิด จึงไม่ริบ

โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบรถจักรยานยนต์ของกลางด้วย

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาขอให้ริบของกลาง โดยอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509มาตรา 19 วรรคแรก บัญญัติห้ามมิให้ผู้ใดมียาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์ยาสูบไว้ในครอบครองเกินกำหนด มาตรา 44 วรรคสอง บัญญัติให้ริบบุหรี่ซิกาแรตในคดีกระทำผิดบทบัญญัติ มาตรา 19 รวมทั้งหีบห่อเป็นของกรมสรรพสามิต คดีนี้เจ้าพนักงานตำรวจจับได้ของกลางบุหรี่ซิกาแรต ถังสแตนเลส 1 ใบ และรถจักรยานยนต์ 1 คัน ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ริบบุหรี่ซิกาแรตและถังสแตนเลส แต่ให้คืนรถจักรยานยนต์ของกลาง ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์มีว่ารถจักรยานยนต์ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำผิดอันควรต้องริบหรือไม่ พิเคราะห์แล้วเห็นว่า รถจักรยานยนต์ของกลางมิใช่หีบห่ออันเกี่ยวกับการกระทำผิดฐานมียาสูบไม่ปิดแสตมป์ยาสูบ จึงริบไม่ได้ ทั้งมิใช่ทรัพย์ของกลางโดยตรงที่ใช้ในการกระทำความผิดฐานนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1) จึงไม่สมควรริบ

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา