พิจารณาได้ความว่า โจทย์มีนางต่วนเปนภรรยาอยู่แล้วคน ๑ และโจทย์ได้มาสู่ขอนางบัวสาต่อบิดามารดาโดยตกลงว่า จะให้นางบัวสาอยู่เรือนหนึ่งต่างหาก ครั้นเมื่ออยู่กินกันแล้ว โจทย์บังคับให้นางบัวสาไปอยู่กับนายต่วนภรรยาเดิมตั้งแต่นั้นมาก็เกิดไม่พอใจกัน โดยนางต่วนกล่าวคำหยาบเสียดสี และเวลามารดานางบัวสาไปเยี่ยม โจทย์ด่านางสีว่า อีเฒ่าหมา อีเฒ่าบ้าและขับไล่นางสีไม่ให้พบนางบัวสาอีกโดยหาว่ามาเกลี้ยกล่อม ต่อมานางบัวสาหนีโจทย์ไปอยู่กับนายเคนนางสีบิดามารดาและโจทย์ได้ไปฉุดคร่ากลับมา แล้วนางบัวสาก็หนีไปอีก ครั้งที่สุดนี้โจทย์มาตามนางบัวสาไม่พบ โจทย์หาว่านายเคนนางสีขัดขวางไม่ยอมให้นางบัวสาอยู่กับโจทย์ โจทย์จึงฟ้องขอให้ส่งตัวนางบัวสาและให้นางบัวสามาอยู่กับโจทย์ฝ่ายจำเลยก็ฟ้องแย้งขอย่าขาดและเรียกสินเดิมคืน

ศาลฎีกาเห็นว่า ฐานะของนางบัวสาก็เปนภรรยาน้อยและอยู่กับโจทย์โดยไม่มีความศุขโจทย์มีเมียอยู่แล้ว นายเคนนางสีหาได้เกลี้ยกล่อมหรือขัดขวางไม่ โจทย์สบประมาทไม่ยำเกรงพ่อตาแม่ยาย และไม่สมัคสมาดังนี้เทียบตามกฎหมายผัวเมียบทที่ ๕๘ มีเหตุให้ย่ากันได้ จึงให้ย่าขาดและให้โจทย์คืนสินเดิมของนางบัวสา

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา