โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าโรงกลั่นน้ำมันจากกระทรวงกลาโหมและตกลงรับข้าราชการและลูกจ้างของโรงกลั่นน้ำมันนั้นเข้าทำงานกับจำเลยโดยจำเลยต้องจ่ายเงินเดือน ค่าจ้าง และเงินเพิ่มต่าง ๆ ให้ตามที่กระทรวงกลาโหมเห็นชอบ จำเลยให้โจทก์ออกจากงานโดยไม่จ่ายบำเหน็จและค่าชดเชยให้โจทก์ ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายบำเหน็จ ค่าชดเชย รวมทั้งดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลย โจทก์เป็นลูกจ้างของกระทรวงกลาโหม จำเลยมิได้เป็นผู้สั่งให้โจทก์ออกจากงาน แต่โจทก์ต้องออกจากงานตามระเบียบของกระทรวงกลาโหม ขอให้ยกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่โจทก์เข้าทำงานกับจำเลยเป็นผลจากข้อตกลงระหว่างจำเลยกับกระทรวงกลาโหม และกระทรวงกลาโหมถือว่าข้าราชการและลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ยังคงเป็นข้าราชการและลูกจ้างของกระทรวงกลาโหมอยู่ ในด้านบังคับบัญชากระทรวงกลาโหมยังคงสงวนอำนาจในการลงโทษและการพิจารณาความดีความชอบ เลื่อนยศ เลื่อนเงินเดือน และปรากฏด้วยว่ากระทรวงกลาโหมเคยมีคำสั่งย้ายข้าราชการซึ่งทำงานอยู่กับจำเลยกลับไปทำงานที่กระทรวงกลาโหมเพราะข้าราชการบางคนเงินเดือนเต็มขั้น ในกรณีโจทก์ต้องออกจากงานก็เนื่องจากกระทรวงกลาโหมเป็นผู้สั่งเพราะเกษียณอายุ มิใช่จำเลยเป็นผู้สั่งให้โจทก์ออกจากงาน จึงเป็นที่เห็นได้ว่า ระหว่างที่โจทก์ทำงานอยู่ในโรงงานกลั่นน้ำมันหลังจากจำเลยเช่ามาจากกระทรวงกลาโหมแล้ว เป็นการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเจ้าหน้าที่หรือลูกจ้างของกระทรวงกลาโหมซึ่งเป็นไปตามเงื่อนไขแห่งสัญญาเช่ามิได้เกิดจากข้อตกลงที่ว่าโจทก์ตกลงทำงานให้แก่จำเลยดังบทนิยามคำว่าลูกจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เมื่อโจทก์มิใช่ลูกจ้างของจำเลย จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยและเงินบำเหน็จตามฟ้องได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา