ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานหน่วงเหนี่ยวกักขังและข่มขืนกระทำชำเราตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 310 ให้ลงโทษตามมาตรา 276 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก 4 ปี จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ฉบับที่ 5 พ.ศ. 2517 มาตรา 3 คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 45 ฐานมีอาวุธปืนจำคุกคนละ 1 ปี ฐานพกพาอาวุธปืน จำคุก คนละ 6 เดือน และจำเลยที่ 1 ที่ 2มีความผิดฐานบุกรุกและกระทำอนาจาร ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278 ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องเฉพาะข้อห้ามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,278, 310 โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์สำหรับกระทงความผิดข่มขืนกระทำชำเราตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 และกระทงความผิดต่อเสรีภาพตามมาตรา 310 ชอบแล้ว แต่สำหรับกระทงความผิด ฐานบุกรุกและกระทำอนาจารตามมาตรา 365 และมาตรา 278 ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองตามบทหนักตามมาตรา 278, 90 เมื่อศาลอุทธรณ์มิได้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามมาตรา 278 ศาลอุทธรณ์ก็ชอบที่จะแก้ไขปรับบทเสียใหม่ แต่หาได้กระทำไม่จึงควรแก้ไขเสียให้ถูกต้อง

พิพากษาแก้เป็นว่า เฉพาะกระทงความผิดฐานบุกรุกและกระทำอนาจารจำเลยที่ 1 และที่ 2 คงมีความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 ให้จำคุกจำเลยทั้งสองคนละ 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์"

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา