โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทดีกว่าจำเลย ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินของโจทก์

จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทเป็นของนางเทียบ อิ่มอารัญมารดาจำเลย นางเทียบกับบุตรทำประโยชน์ในที่ดินพิพาทตลอดมาจนกระทั่งประมาณปี 2515 นางเทียบให้นางสองห้องบุตรสาว และนายผล ประกอบบุญ บุตรเขยทำนาในที่ดินพิพาทเมื่อถึงเวลาอันสมควรก็จะแบ่งที่ดินพิพาทแก่บุตรทุกคนของนางเทียบประมาณปี 2520 นายผลและนางสองห้องได้ให้โจทก์ซึ่งเป็นญาตินายผลเช่าที่ดินพิพาททำนามาจนปัจจุบัน จำเลยเป็นผู้จัดการมรดกของนางเทียบตามคำสั่งศาลจึงเป็นผู้ครอบครองที่ดินพิพาทแทนนางเทียบ โจทก์ไม่มีสิทธิคัดค้านการขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์มีสิทธิครอบครองที่ดินพิพาทห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา โดยผู้พิพากษาที่ได้นั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นรับรองว่ามีเหตุสมควรที่จะฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า ที่ดินพิพาทเนื้อที่ประมาณ 24 ไร่ เป็นที่ดินมีใบจองโดยมีชื่อนางเทียบ อิ่มอารัญ มารดาจำเลยเป็นผู้ครอบครอง แต่ปัจจุบันโจทก์เป็นผู้ครอบครองที่ดินพิพาท มีปัญหาวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์หรือของจำเลย เห็นว่าพยานหลักฐานของจำเลยจึงมีน้ำหนักดีกว่าพยานโจทก์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นของนางเทียบมารดาจำเลย โจทก์มิได้หักร้างถางพงที่ดินพิพาทแต่อย่างใด โจทก์เข้าครอบครองทำกินในที่ดินพิพาทโดยเช่าจากนายผลและนางสองห้อง บุตรเขยและบุตรสาวนางเทียบ แม้โจทก์จะครอบครองนานเท่าใดและโจทก์เป็นผู้เสียภาษีบำรุงท้องที่สำหรับที่ดินพิพาทมาโดยตลอด ก็ไม่ทำให้โจทก์ได้สิทธิครอบครอง ที่ดินพิพาทมิใช่ของโจทก์ แต่เป็นของนางเทียบมารดาจำเลยซึ่งถึงแก่ความตายไปแล้ว จำเลยเป็นผู้จัดการมรดกของนางเทียบย่อมมีสิทธิขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์สำหรับที่ดินพิพาทได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา