โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนขนย้ายลานไม้ โรงเรือน และอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ในการทำประมงพร้อมทั้งทรัพย์สินออกจากที่ดินที่โจทก์เช่ามาจากเทศบาลตำบลหัวหิน ห้ามจำเลยและบริวารเข้าไปเกี่ยวข้องและให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 4,500 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่ดิน

จำเลยให้การว่า จำเลยซื้อสิทธิเข้าทำประโยชน์ในที่ดินตามฟ้องจากนางราตรี อ่วมด้วง ในราคา 70,000 บาทมาตั้งแต่ปี 2531 และเสียค่าปรับสิ่งก่อสร้างล่วงล้ำลำน้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตให้แก่กรมเจ้าท่า ที่ดินพิพาทน้ำทะเลท่วมถึงเทศบาลตำบลหัวหินจึงไม่สามารถจัดให้เช่าได้ โจทก์ไม่เสียหายขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองว่า ที่ดินพิพาทเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งมีพระราชกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 กำหนดเป็นเขตปรับปรุงอาคารในท้องที่ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ดังนั้น เทศบาลตำบลหัวหินจึงเป็นผู้มีอำนาจควบคุมดูแลและหาผลประโยชน์ในที่พิพาท จำเลยเป็นผู้ยึดถือครอบครองที่ดินพิพาทก่อนโจทก์ทำสัญญาเช่ากับเทศบาลตำบลหัวหิน การที่โจทก์ทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทกับเทศบาลตำบลหัวหินตามหนังสือสัญญาเช่าเอกสารหมาย จ.1 มีผลเพียงแต่ทำให้โจทก์มีบุคคลสิทธิต่อเทศบาลตำบลหัวหินในอันที่จะใช้สอยหรือทำประโยชน์ในที่ดินพิพาทได้เท่านั้น แต่หามีผลทำให้โจทก์เกิดสิทธิที่จะหวงกันไม่ให้ผู้อื่นเข้ายึดถือครอบครองที่ดินพิพาทไม่ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยผู้ครอบครองที่ดินพิพาทโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาเช่าที่ดินพิพาทระหว่างเทศบาลตำบลหัวหินกับโจทก์

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา