ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้จำหน่ายสุรา จำเลยได้เอาสุราดองยาจีนไว้ เพื่อรับประทานเองโจทก์หาว่าจำเลยเปลี่ยนแปลงสุราของกลางโดยมิได้รับอนุญาต จึขอให้ลงโทษตาม ม.๙ แห่ง พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปรับจำเลย ๑๖๐ บาท ตาม ม.๙พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีผิดพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกาว่าแม้จำเลยจะเจือปนน้ำสุราไว้รับประทานเองก็เป็นผิด แลว่าในชั้นอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์ขอลดหย่อนค่าปรับศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจพิพากษายกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๕ แล พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๙ มีความประสงค์ห้ามมิให้เจือปนน้ำสุราไว้สำหรับจำหน่าย หาได้ห้ามเจือปนไว้รับประทานเองไม่ จำเลยจึงไม่มีผิด แลเห็นว่าแม้จำเลยจะอุทธรณ์ เพียงขอลดหย่อนผ่อนค่าปรับ แต่โดยลักษณคดีเมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้กระทำผิดก็มีอำนาจที่จะพิพากษายกฟ้อง ปล่อยจำเลยผู้มิได้กระทำผิดได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา