คดีนี้ปรากฏว่า ย. สามี จำเลยกับ จ. แล ข. รวม ๓ คนด้วยกันเปนเจ้าของที่ดินแห่งหนึ่งยังไม่ได้แบ่งสันปันส่วนกัน ย. ได้ทำ สัญญาขายที่ให้ โจทก์ ๒๒ ไร่แลได้ให้ โจทก์เข้าปกครอง ย. ได้รับเงินไปแล้ว ๑๐๔๐ บาท ยังขาดอยู่อีก ๒๐๐ บาทต่อมา ย. ตาย จำเลยไปรับเงิน ๒๐๐ บาทมาจาก โจทก์ สัญญาจะโอนกรรมสิทธิ์ให้ เวลาล่วงเลยมาได้ ๓ ปี โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขอให้บังคับ จำเลยโอนที่ดิน ๒๒ ไร่ซึ่ง โจทก์ปกครองให้แก่ โจทก์ กับขอให้ใช้ค่าเสียหาย

ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยากับศาลอุทธรณ์ตัดสินให้ จำเลยใช้เงิน ๑๒๔๐ บาท ส่วนค่าเสียหายไม่ตัดสินให้แลศาลเดิมก็ไม่สืบพะยานในข้อนี้

โจทก์ฎีกาเปนข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องอายุความนั้นจำเลยเถียงไม่ขึ้น เพราะ จำเลยไปรับเอาเงินมาและรับรองจะโอนที่ให้ ส่วนข้อฎีกาที่ขอบังคับให้โอนนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าจะบังคับให้ไม่ได้เพราะที่ดินยังไม่ได้แบ่งกัน จ. แล ข. ยังคงเปนเจ้าของร่วมอยู่ในเนื้อที่ ๒๒ ไร่ จึงตัดสินยืนตาม ศาลล่างพร้อมทั้งการบังคับให้ใช้ค่าธรรมเนียม ส่วนประเด็นเรื่องค่าเสียหายให้ ศาลล่างสืบพะยานแล พิพากษาต่อไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา