โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ร่วมกันชกต่อยและใช้มีดปลายแหลมแทงนายฉลองและนายเฉลิม นายฉลองได้รับบาดเจ็บไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ส่วนนายเฉลิมถูกอาวุธมีดที่อกด้านซ้ายได้รับอันตรายแก่กายสาหัส ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297, 83

จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

จำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธมีดแทงผู้เสียหายจริง และที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า บาดแผลของผู้เสียหายไม่สาหัสนั้น พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ตามผลการชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องปรากฏว่าผู้เสียหายถูกแทงที่หน้าอกซ้าย ซึ่งเป็นที่สำคัญแพทย์ผู้ให้การรักษามาเบิกความเป็นพยานโจทก์ว่า หากปลายมีดเข้าไปถึงหัวใจหรือหลอดลมใหญ่ถ้าไม่ได้รับการรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายอาจถึงแก่ความตายได้ สำหรับผู้เสียหายนั้นเบิกความว่า รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 8 วัน กลับมารักษาตัวที่บ้านอีก 1 เดือน แผลภายนอกหาย แต่ภายในยังเจ็บและเสียวอยู่ ผู้เสียหายต้องเลิกอาชีพเดิมคืออาชีพรับจ้างเพราะไม่สามารถทำงานหนักต่อไปได้ ถึงขณะเบิกความก็ยังเจ็บหน้าอกอยู่เป็นบางครั้งเช่นนี้ย่อมฟังได้ว่าผู้เสียหายต้องเจ็บป่วยด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่ายี่สิบวัน และประกอบกรณียกิจตามผกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ผู้เสียหายจึงได้รับอันตรายาหัสตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา