โจทก์ทั้งสามสำนวนฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว ให้ประทับฟ้อง

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ลงโทษจำคุกจำเลยตามฟ้อง

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คพิพาททั้งสามฉบับลงวันที่ล่วงหน้าให้แก่ ส.เพื่อชำระหนี้ตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดิน ปรากฏว่า ส. ไม่ใช่เจ้าของที่ดินและเจ้าของที่ดินได้โอนขายที่ดินแก่ห้างฯ ม. ไปเสียก่อนเช็คถึงกำหนด ส. เป็นผู้ถือหุ้นบริษัทโจทก์และทำงานอยู่กับบริษัทโจทก์ และนายต่วนกับนายสมบูรณ์พยานโจทก์ซึ่งเป็นกรรมการบริษัทโจทก์ก็ได้อยู่รู้เห็นขณะที่ ส. ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินกับจำเลยทั้งนายสมบูรณ์เป็นกรรมการผู้จัดการห้างฯ ม. ด้วย โจทก์ย่อมทราบดีว่าเจ้าของที่ดินได้โอนขายที่ดินแก่ห้างฯ ม. ไปแล้ว ส. ไม่อาจดำเนินคดีแก่จำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค และข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าส. กู้ยืมเงินโจทก์และนำเช็คพิพาทมาชำระหนี้ แต่โจทก์ได้รับโอนเช็คพิพาทจาก ส.โดยที่มิได้มีหนี้สินต่อกันเพื่อดำเนินคดีอาญาแก่จำเลย เป็นการรับโอนเช็คพิพาทโดยไม่สุจริตและยอมให้ ส. ยืมมือโจทก์เพื่อฟ้องคดีอาญาแก่จำเลย โจทก์จึงมิได้เป็นผู้ทรงเช็คพิพาทโดยชอบด้วยกฎหมาย และมิได้เป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(4) จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 28(2)

พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ทุกสำนวน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา