โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันมีไม้ซุงไม้ท่อนซึ่งมีดวงตราลบเลือนไว้ในความครอบครอง ๑ ท่อน โดยจำเลยมิได้เป็นเจ้าของ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง ให้ปรับคนละ ๒๕ บาท.

ศาลอุทธรณ์ฟังว่าไม้ท่อนนี้มีรอยลากผิวออกหมดจนไม่เห็นดวงตรา จำเลยสืบได้ว่าได้ซื้อไว้จากผู้มีชื่อ ฟังได้ว่าจำเลยเป็นเจ้าของไม้ท่อนนี้โดยแท้จริง จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าไม้รายนี้จำเลยนำสืบได้ว่าก่อนจะเลื่อยต้องถากผิวที่ผุออกเสียเพื่อเลื่อยได้สะดวก การที่จำเลยถากผิวไม้นี้จึงไม่เป็นข้อพิรุธ มิใช่จำเลยเจตนาถากเพื่อทำให้ดวงตราลบเลือนแต่ประการใด และผู้ที่จะมีผิดตามพระราชบัญญัติไม้ซุงและไม้ท่อนที่ดวงตราลบเลือนมาตรา ๑๐ นั้น ต้องไม่สามารถนำสืบได้ว่าตนเป็นเจ้าของอันแท้จริง แต่ในเรื่องนี้จำเลยสืบได้ว่าซื้อไม้ท่อนนี้มาโดยลำดับ จำเลยจึงไม่มีความผิด พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา