ได้ความว่าศาลเดิมตัดสินให้จำเลย กับสามีใช้เงินโจทก์ ๔๐๐๐ บาท คดีถึงที่สุดจำเลยไม่สามารถชำระหนี้ โจทก์จึงฟ้องให้จำเลยเป็นคนล้มละลาย (สามีจำเลยถูกศาลสั่งให้ล้มละลายแล้ว) ศาลแพ่งและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำเลยเป็นคนล้มละลาย

จำเลยฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่ามูลหนี้ เกิดจากหนี้สินของสามีฯถูงสั่งให้เป็นคนล้มละลายแล้ว จำเลยหาควรถูกสั่งให้เป็นคนล้มละลายด้วยอีกไม่ อ้าง พ.ร.บ. ล้มละลาย ม. ๑๓ ข้อ ๓

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ศาลล่างทั้งสองตัดสินต้องกันให้จำเลยล้มละลาย จำเลยจะฎีกาได้แต่ในปัญหากฎหมายเท่านั้น และข้อกฎหมายที่อ้างหาตรงต่อรูปคดีนี้ไม่ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา