โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสั่งจ่ายเช็คมอบให้แก่ผู้มีชื่อ ต่อมาผู้มีชื่อได้โอนเช็คดังกล่าวให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงินโดยเหตุผลว่า เงินในบัญชีไม่พอจ่าย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คพ.ศ. 2497 มาตรา 3 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 จำคุก 7 เดือน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง คงมีปัญหาแต่เฉพาะข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัย ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นผู้ทรงเช็คพิพาทโดยชอบ โจทก์ก็เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ ที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าผู้มีชื่อโอนเช็คพิพาทชำระหนี้โจทก์ แต่ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่า นายจุ่น นำเช็คมาแลกเงินสดไปจากโจทก์ การที่นายจุ่นนำเช็คพิพาทไปแลกเงินสดจากโจทก์ถือได้ว่าเช็คที่มอบให้โจทก์นั้น นายจุนมอบให้เพื่อชำระหนี้เงินที่นายจุ่นเอาไปจากโจทก์ ข้อเท็จจริงที่ปรากฏในการพิจารณาจึงมิได้แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ที่จำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้นเห็นว่าโจทก์กล่าวในฟ้องข้อ 1 ตอนท้ายว่า จำเลยเป็นผู้ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเงินในเช็คแล้วส่งมอบแก่ผู้มีชื่อต่อมาผู้มีชื่อได้โอนเช็คดังกล่าวเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์ ฟ้องโจทก์ดังกล่าวได้บรรยายถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว ส่วนที่ว่าผู้มีชื่อโอนเช็คให้โจทก์เป็นใครชื่ออะไรนั้น เป็นรายละเอียดที่โจทก์จะนำสืบได้ในชั้นพิจารณา ฟ้องโจทก์ครบถ้วนตามที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) บัญญัติไว้หาใช่เป็นฟ้องเคลือบคลุมไม่ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา ADMIN