ผู้ร้องยื่นคำร้องขอและแก้ไขคำร้องขอว่า ผู้ร้องเป็นบุตรนายไสว ผู้ตาย ซึ่งเกิดกับนางละออง ผู้ตายมีทรัพย์มรดก คือที่ดินตาม ส.ค.1 เลขที่ 13 บ้าน 2 หลัง และที่ดินตาม น.ส.3เลขที่ 21 นอกจากนี้มีที่ดินตามโฉนดเลขที่ 6135 หลังจากนางละอองถึงแก่กรรม ผู้ตายได้นางปิ่นเป็นภริยา มีบุตรด้วยกัน 5 คนผู้ร้องประสงค์จะแบ่งปันทรัพย์มรดกของผู้ตายให้แก่ทายาท แต่ไม่อาจดำเนินการได้ขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย

ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านเป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายไสวผู้ตาย มีบุตรด้วยกัน 5 คน ก่อนถึงแก่กรรมผู้ตายได้ทำพินัยกรรมแบบเอกสารฝ่ายเมืองยกที่ดินตามโฉนดเลขที่ 6135และที่ดินตาม น.ส.3 ให้แก่ผู้คัดค้านกับบุตรทั้งห้าและตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดก ขอให้ยกคำร้องและตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนายไสวผู้ตาย ยกคำร้องของผู้คัดค้าน

ผู้คัดค้านอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ผู้คัดค้านร่วมเป็นผู้จัดการมรดกของนายไสวผู้ตาย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

ผู้ร้องฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาตามฎีกาของผู้ร้องว่า สมควรตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้องหรือไม่ เห็นว่าศาลจะตั้งบุคคลใดเป็นผู้จัดการมรดกย่อมแล้วแต่ศาลจะเห็นสมควรโดยคำนึงถึงประโยชน์ของกองมรดก และอยู่ภายใต้บังคับบทบัญญัติที่ให้ศาลปฏิบัติในการการตั้งผู้จัดการมรดกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1718 ผู้ร้องหรือผู้คัดค้านที่ร้องขอให้ตั้งตนเป็นผู้จัดการมรดกไม่จำต้องบรรยายถึงบทบังคับที่ให้ศาลต้องปฏิบัติดังกล่าวไว้ในคำร้อง ดังนั้น การที่ผู้คัดค้านมิได้อ้างในคำร้องว่า ผู้คัดค้านเป็นบุคคลไม่ต้องห้ามในการเป็นผู้จัดการมรดกตามที่บัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1718จึงหาเป็นเหตุที่จะทำให้ผู้คัดค้านไม่อาจเป็นผู้จัดการมรดกได้ตามที่ผู้ร้องฎีกาไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา