โจทก์ฟ้องว่า เดิมที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์และนายสุวัฒน์ด้วงปั้น ได้ให้จำเลยเช่า ต่อมาจำเลยไม่ชำระค่าเช่า ได้มีการบอกเลิกสัญญาเช่าแล้ว และต่อมานายสุวัฒน์ได้โอนขายที่ดินให้เป็นของโจทก์เพียงคนเดียว ขอให้บังคับขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินพิพาทและชำระค่าเสียหายให้โจทก์

จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า การซื้อขายที่ดินพิพาทระหว่างโจทก์กับนายสุวัฒน์นั้นไม่เสียค่าตอบแทนเพราะจดทะเบียนการได้มาโดยไม่สุจริต จำเลยครอบครองที่ดินพิพาทจนได้กรรมสิทธิ์แล้วขอให้ยกฟ้องและมีคำสั่งว่า จำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์เนื้อที่ 2ไร่เศษร่วมกับโจทก์โดยการครอบครองปรปักษ์

โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยครอบครองที่ดินพิพาทโดยการเช่า ขอให้ยกฟ้องแย้ง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ส่วนฟ้องแย้งของจำเลยนั้นมีคำสั่ง(ที่ถูกพิพากษา) ว่า ที่ดินพิพาทภายในเส้นทึบสีดำตามที่ปรากฏในแผนที่สังเขป ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยโดยการครอบครองปรปักษ์

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำฟ้องแย้งในส่วนที่ขอให้โจทก์จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทหรือถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของโจทก์เสีย

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นเจ้าของรวมในที่ดินโฉนดเลขที่2367 จำเลยได้ครอบครองปรปักษ์ที่ดินพิพาทซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 2367 จนได้กรรมสิทธิ์แล้วก็เท่ากับว่าจำเลยได้ครอบครองปรปักษ์ในส่วนที่โจทก์เองเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย แม้ภายหลังโจทก์จะรับโอนที่ดินจากผู้มีกรรมสิทธิ์รวมคนอื่น จนโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 2367 เพียงคนเดียวก็ไม่ถือว่าโจทก์เป็นบุคคลภายนอกตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสองจำเลยยกเอาการได้ที่ดินพิพาทมาโดยการครอบครองปรปักษ์ใช้ต่อสู้โจทก์ได้ จำเลยจึงมีสิทธิในที่ดินพิพาทดีกว่าโจทก์

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา