โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้มีดฟันนายอรุณ ยอดโตผู้เสียหาย 1 ที โดยเจตนาฆ่า ถูกที่ศีรษะข้างขวาใกล้ขมับแต่ผู้เสียหายวิ่งหนีและแพทย์ให้การรักษาทันท่วงที ผู้เสียหายจึงไม่ถึงแก่ความตาย แต่เป็นเหตุให้กะโหลกศีรษะแตกได้รับอันตรายสาหัสต้องป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนา หรือจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83

จำเลยที่ 1 ให้การว่า มิได้มีเจตนาฆ่าเพียงแต่มีเจตนาทำร้าย

จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80 จำคุก 10 ปี มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามคงจำคุก 6 ปี 8 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 86 จำคุก 6 ปี 8 เดือน

จำเลยทั้งสองอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295 จำคุก 1 ปี 6 เดือน ปรับ 3,000บาท จำเลยที่ 1 รับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 9 เดือนปรับ 1,500 บาท จำเลยที่ 2มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295, 86 จำคุก 1 ปี ปรับ2,000 บาท โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนด 2 ปี

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ใช้มีดอีโต้ซึ่งจำเลยที่ 2 ยื่นส่งให้ฟันที่ศีรษะผู้เสียหายโดยมีเพียงเจตนาทำร้ายมิได้มีเจตนาฆ่า แล้ววินิจฉัยว่าบาดแผลของผู้เสียหายแม้จะใช้เวลารักษาเพียง 15 วัน แต่ผู้เสียหายก็ทำงานหนักและเล่นกีฬาไม่ได้เป็นเวลา 1 เดือน ตามที่แพทย์สั่งเนื่องจากบาดแผลดังกล่าว จึงเป็นการทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวันเป็นอันตรายสาหัส

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 297(8) ให้จำคุก 2 ปี จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่งคงจำคุก 1 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา297(8) ประกอบมาตรา 86 ให้จำคุก 1 ปี 4 เดือน จำเลยทั้งสองกำลังศึกษาเล่าเรียนและผู้เสียหายได้รับชดใช้ค่าเสียหายและไม่ติดใจเอาความ ให้รอการลงโทษจำเลยทั้งสองไว้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56 มีกำหนด 2 ปี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา