โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไป 2 ครั้ง ครั้งแรก 5,000 บาท ครั้งที่สอง 4,000 บาท จำเลยไม่ชำระจึงขอให้ชำระพร้อมด้วยดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่า ไม่ได้กู้เงินโจทก์เลย ความจริงจำเลยซื้อของเชื่อจากโจทก์ 2 ครั้ง ครั้งละ 400 บาท ครั้งแรกได้ใช้หนี้ไปแล้วส่วนครั้งหลังยังมิได้ชำระ โจทก์ให้จำเลยเซ็นชื่อในแบบพิมพ์สัญญากู้โดยมิได้กรอกข้อความไว้ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์กรอกสัญญาภายหลัง แต่จำเลยคงเป็นหนี้ค่าปุ๋ยโจทก์อยู่ 400 บาท จึงให้จำเลยใช้เงิน 400 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ตามฟ้อง

จำเลยฎีกาว่า ที่ศาลชั้นต้นให้จำเลยใช้เงินค่าปุ๋ย 400 บาทนั้นยุติธรรมแล้วขอให้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้เป็นหนี้เงินกู้ตามสัญญาที่โจทก์ฟ้อง แต่ฟังได้ว่าจำเลยได้ลงชื่อในแบบพิมพ์สัญญากู้ที่ยังมิได้กรอกข้อความให้โจทก์ไว้เนื่องจากจำเลยเป็นหนี้ค่าซื้อของเชื่อจากโจทก์จึงพิพากษาแก้ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา