คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลายศาลชั้นต้นนัดพิจารณาวันที่ 13 พฤษภาคม 2542 เวลา 9 นาฬิกาถึงวันนัดโจทก์ไม่มาศาล ส่วนจำเลยมาศาลและแถลงว่าไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ขาดนัดพิจารณาให้จำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ

โจทก์ยื่นคำร้องว่า ในวันนัดทนายโจทก์มอบฉันทะให้เสมียนทนายนำคำร้องขอเลื่อนคดีมาเสนอศาล แต่ขณะที่เสมียนทนายโจทก์ขับรถจักรยานยนต์มาศาลเกิดอุบัติเหตุรถล้มตกลงข้างทางเป็นเหตุให้เสมียนทนายโจทก์เดินทางมาถึงศาลเวลา 10.40 นาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาหลังจากที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีแล้ว โจทก์ไม่จงใจขาดนัดพิจารณา ขอให้ศาลมีคำสั่งให้พิจารณาคดีใหม่

ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งยกคำร้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าศาลชั้นต้นนัดพิจารณาวันที่ 13 พฤษภาคม 2542 เวลา 9 นาฬิกาโดยทนายโจทก์ลงชื่อทราบนัดไว้แล้ว ถึงวันนัดจำเลยมาศาล โจทก์และทนายโจทก์ไม่มา ศาลชั้นต้นรออยู่จนถึงเวลา 10.25 นาฬิกาจึงมีคำสั่งว่า โจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้จำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า โจทก์ขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่ได้หรือไม่ เห็นว่า ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีเพราะเหตุโจทก์ขาดนัดพิจารณาเนื่องจากโจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดเวลาซึ่งโจทก์ได้ทราบนัดโดยชอบแล้ว และจำเลยแถลงไม่ติดใจที่จะดำเนินคดีต่อไป กรณีนี้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 201 วรรคหนึ่ง (เดิม) ประกอบพระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 มาตรา 153 บัญญัติห้ามมิให้โจทก์อุทธรณ์คำสั่งเช่นว่านี้หรือมีคำขอให้พิจารณาคดีใหม่ การที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นนำคดีที่ศาลชั้นต้นจำหน่ายคดีไปแล้วกลับมาทำการพิจารณาต่อไปเป็นการขอให้พิจารณาคดีใหม่นั่นเอง จึงต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา